Langzaam aan word ik wakker door geschreeuw buiten. Op aanraden van mijn huisgenoot sloot ik gisteravond de ramen in verband met de traditie van de jeugd om op de morgen Koninginnedag met brommers zonder knalpijp te rijden - een soort luilak. Denkend dat het een optocht van jongelui door het dorp is, draai ik me nog een keertje om. Maar ze gaan niet weg. 

Even later hoor ik mijn huisgenoot uit bed gaan. Ik besluit ook een kijkje te nemen. Op straat heeft een menigte schreeuwende jongeren verzameld. Scooters, fietsen, maar veelal te voet. 'Japie, lalalala', is nog het beste wat ik er van maken kan. Da's waar ook, burgemeester Jaap Kroon woont in het appartementencomplex in dezelfde straat. Nog net niet de buurman.

Bij elke Bruna in de omgeving Nieuwegein en Ede kreeg ik hetzelfde te horen. "Ja, dat boek hebben we niet, maar we kunnen het wel voor u bestellen. Dan is 'ie vrijdag binnen." En ook de bibliotheek bood geen uitkomst (nog afgezien van het feit dat ik er een biebabbonement voor zou moeten nemen). Maar ik wil dat boek nu. Natuurlijk ben ik er veel te laat mee. Ik had vorige week, wat zeg ik, drie weken geleden al moeten bestellen en lezen.

De oplossing voor het probleem is redelijk simpel. Voor €4 minder dan de dodebomen versie heb ik het ebook binnen een paar minuten op mijn pc staan. Gecombineerd met Adobes Digital Editions kan ik het boek lezen. Maar ik ontdekte iets bij mezelf. Ik wil helemaal geen pdfje zonder printfunctie. Ik wil papier. Dode bomen. Die fysiek ruimte innemen in m'n toch al volle boekenkast. Ik wil voelen, aan de volgende bladzij frunniken, m'n neus in het boek steken en de geur opsnuiven. Ik wil in bad liggen en op de plee zitten terwijl ik een boek lees. Neem je laptop daar maar eens naar toe. Doet u dat? Ik niet.

En zo'n kekke e-reader dan? Ik moet nog wel 50 digitale boeken aanschaffen voor ik de aanschafprijs er uit heb. En daar kun je niet eens je euroknallers, gescoord bij de kringloop, op zetten. Of de schoolboeken die je voor 50% van de nieuwprijs op marktplaats hebt gevonden. Voorlopig heb ik mijn ziel nog verkocht aan oud papier. En dat als hippe journaliste in spé die jubelt over online journalistiek en blogs.

Vanmiddag zat ik in 't allerlaatste college van jaar 1. Een jaar dat omvloog en vele malen de bevestiging gaf dat ik toch echt op 't juiste plekje zit. Op de opleiding journalistiek, maar ook op de CHE. Ik heb veel toffe dingen meegemaakt en zie uit naar de komende drie jaar. Voor nu nog wat verslagen inleveren en toetsen maken. Op naar de zomervakantie.

Gisteravond zat ik heel hard te studeren *kuchkuch* voor de toets van vrijdag. Tuut-tuut-tuut. Brandalarm. Nou is dat brandalarm in de afgelopen maanden regelmatig afgegaan. Als ik meer dan 3 kaarsjes aan heb, ze uitblaas en vervolgens mijn deur open doe, begint het ding op de gang te tuten. Laat je iets een beetje aanbranden in de keuken is het ook feest.

Het was half elf. In de keuken is dan meestal niemand meer bezig. Dus ik dacht aan kaarsjes. Toch maar even kijken. Beneden rook ik gelijk dat het iets serieuzers was dan slechts kaarsjes. Al het licht was uit en in de keuken zag ik het schijnsel van de looplamp van huisgenoot C. De keuken stond blauw van de rook, maar gelukkig was de buitendeur al open. Ineens ontdekten C en B vlammen onder de trommel van de wasmachine!

Als de wiedeweerga werd de droger van de wasmachine afgevist en in de keuken gezet. Nou staat bovenop die droger een lifetime voorraad wasmiddel met zeker 3 flacons per huisgenoot. Een van de gevallen flacons barstte open: vloeibare zeep over de keuken vloer dus lekker glad! Ondertussen vulde ik de afwasteil met water toen mijn oog op de brandblusser viel. Oh ja, die hebben we ook nog. Dank u wel, Brandweer Ede.

B ging met de brandblusser de wasmachine te lijf. Douche onder het schuim, maar hé, de brand was uit. Toen kwam het grote probleem: hoe krijg je een wasmachine gevuld met was en heel veel water fatsoenlijk de douche uit, in het donker omdat de stroom er nog steeds vanaf was. De machine was spekglad en hartstikke zwaar, maar het is gelukt. Het deurtje van een wasmachine blijkt alleen niet waterdicht als de machine voorover geleund staat. Flinke golf water over de vloer met... vloeibare zeep... Glibberend werd de machine naar buiten gehesen.

Op onze achterstraat staat inmiddels een derde wasmachine te wachten tot 'ie naar het grofvuil gaat. En wij mogen weer op zoek naar een nieuwe...

Grappig eigenlijk. Ik kijk graag televisieseries met hightech computersnufjes en hippe tooltjes om de bad-guy te vangen. Hoe kun je nou ooit een misdaad oplossen zonder een gigantisch touchscreen met live beelden van verkeerscamera's die je met een veeg over het scherm haarscherp kunt laten inzoomen?

Maar als ik een boek lees kom ik liever geen computer tegen. Boeken horen computerloos te zijn. Toch?

Maar waarom? Vanwaar die gekke twist in mijn hoofd? Wat maakt dat ik zo'n touchscreen wil zien en het gebruik er van in een boek onrealistisch vind?

Een leuk projectje op het web: OneMillionGiraffes. Doel is om voor 2011 een miljoen zelfgemaakte giraffes te verzamelen. 1.000.000 giraffes ja. Getekend, geknutseld of van Lego, het maakt niet uit. Zolang ze maar met het handje gemaakt zijn. Een doeltreffende site met inmiddels ruim 600.000 giraffes, die je uiteraard allemaal kunt bekijken. Dagelijks verschijnt er op de blog een 'Giraffe of the day', ook erg leuk om te bekijken. Op een wereldkaartje kun je zien waar de giraffes vandaan komen en natuurlijk is er ook een pagina statistiekjes. Wie doet er mee en gaat gezellig tijdens saaie colleges giraffes tekenen in plaats van de standaard droedels? :)

Al maanden was ik op zoek naar De Ideale Tas. Vriendlief vond 'm en gaf De Tas als verjaardagscadeautje dit jaar. Helaas blijkt De Ideale Tas na een maandje toch niet zo heel ideaal. De naden van een hengels beginnen los te laten en het zal een kwestie van tijd zijn voor het schouderhengsel niet meer te gebruiken is. Niet netjes, maar goed, dat ruilen ze toch nog wel?

We zijn weer bijna een weekje verder. Elke dag bloggen lukt niet, elke dag bijbellezen gaat tot nu toe wel goed. Vele mooie stukken uit de psalmen, en da's nou net het bijbelboek waar ik zo van houd.

Eén tip: ga níet naar de huishoudbeurs als je aan het vasten bent. Of sla het culinairplein over. C. en ik hebben ons prima vermaakt, maar na het eerste hapje proeven was het einde zoek. Lekkere chocolaatjes, Maggi-wokgerechten.. Walhalla! Volgend jaar vóór het begin van de veertigdagentijd gaan dus. 

Verder valt het me eigenlijk best heel erg mee. Ik mis het hapje vlees niet echt, misschien komt dat nog. Op naar week twee.