Zo, ik ben net terug van 'n avondje oppassen op mn nichtjes. Heerlijk is dat, de stilte als je om half 11 's avonds fietst. Vanmiddag was 't niet zo stil in mijn omgeving overigens. Evert Jan, Kelsey, Maarten en ik zijn gaan shoppen op Hoog Catarijne en we hebben ontzettend veel lol gehad. Als eerste naar de Cool Cat, waar Kels en ik kleren moesten uitzoeken voor de jongens en zij voor ons. Uiteindelijk heb ik een (door mezelf uitgezochte) broek gekocht, als vervanging voor 4 anderen die langzamerhand kuren vertonen (sluitplekken, kapotte ritsen of knopen etc). Het was echt heel gezellig en de jongens zagen er beeldig uit in hun korte broeken en oranje shirts. Op zo'n moment baal ik dat ik niet een foto camera bij me heb, bijv. op mn mobiel zodat ik 't later nog 'ns kan zien. Heb 'n geweldige middag gehad en maandag op school zetten we d epret voort want dan is EJ er ook nog. Maar 'n uur later liep ik langs de straatnieuws verkoper en bedacht ik me maar weer hoe rijk ik ben. Dak boven mn hoofd, altijd te eten, ik kan naar school, ik heb genoeg kleren... En dan wil ik 'n nog hipper mobieltje? Ik heb 'n Straatnieuws gekocht en even een praatje met 'm gemaakt. Hij zei dat hij zelf een stukje had geschreven en dat het over wonderen ging. Ik moest 't maar 'ns lezen van 'm. Hij leek blij dat iemand met 'm wilde praten. De mensen voor mij drukten 'm wat geld in de hand en liepen door, of negeerden hem totaal. Waarom? Omdat ze 'anders zijn'?

Een gedicht, genaamd wonderen, trok mijn aandacht toen ik de krant zojuist las. Ik denk dat het zijn stukje is. Vooral de laatste regels raakten me:

Wonder boven wonder, dat gebeurt altijd
Het is niet te geloven, het gebeurt
Je zit in een dip en denkt: ik kom er wel uit
Ja, soms lukt dat niet dan gil ik luid: Haal mij hier uit!
Al vaak gebeurd maar weinig van gekomen
Het geeft mij wel een weg om van te dromen
Sommige dingen kan ik niet aan
daar wordt nu ook wat aan gedaan
het is zo dat ze altijd tegenmij ezggen,
'Tsjonge, wat doe jij hier?
Jij bent toch wel wat beters waard?'
Waarop ik zeg ja, dat is waar maar
Al dat vaste ritme en die belasting
ben ik mee klaar...

God heeft mij een plek gegeven
misschien wil ik zo wel leven
Er is maar een die het weet
en dat is diegene die God heet

John Phielix


Het raakte me... Niet alleen omdat ik de auteur gesproken heb, da's niet meer dan een kletspraatje, even die 5 minuutjes stil staan en praten. Maar om die laatste 4 regels, waar zo'n groot vertrouwen uit spreekt. Je zult maar door veel mensen vreemd aangekeken worden. Mensen draaien hun gezicht weg als je kijkt. Ik ook, lang niet altijd durf ik contact te maken met 'n dakloze. Maar stel je eens voor, dat 'ze' je niet willen zien omdat je 'anders' bent. Je bent niet meer dan 'n 'probleem dat opgelost moet worden'. En dan toch zo kunnen zeggen dat God jou op die plek heeft gezet en dat het zo dan wel in orde zal zijn.

Denk 'r eens over na...

(en koop zelf [weer] 'ns een Straatnieuws, en maak 'n praatje met de verkoper als dat op je hart ligt. :) de rest van de gedichten in "Klinkers" van de Utrechter Straatnieuws zitten ook mooie tussen)