Het stormde ja. Vorige week vrijdagmorgen lag een tuinhuisje van Hornbach half in, half over het heggetje, deze week was er een ander tuinhuisje te pletter geslagen tegen de wand van de fietstunnel en was het dak in de sloot beland. De materiele schade is groot, de emotionele schade niet te vergoeden. De saamhorigheid die ontstaat in de bus als je niet verder kunt rijden, de gezamelijke gevoelens als blijkt dat je niet door kunt rijden vanwege de boom die op een auto voor ons is gevallen... En toch genoot ik er van (voel me er haast schuldig over, maar toch). Die enorme kracht, de wind, de schepping die tekeer gaat. De foto's die oma maakte zijn prachtig om te zien. Menigmaal heb ik donderdag verzucht in de buurt van de kust te wonen, de wind te trotseren en het geweld van dichtbij te bekijken. Het te voelen. Ik baalde enorm dat we niet zo dichtbij de Lek wonen dat ik even had gaan kunnen kijken.

In plaats daarvan deed ik er 2 uur over om thuis te komen. In de tijd dat ik moest wachten op de bus heb ik op Utrecht Centraal nog gezocht naar bekende gezichten. Kom maar mee, wij hebben wel een slaapplekje. Gelukkig is iedereen die ik 't slaapplekje aanbood toch thuisgekomen. Konden we op het journaal gaan kijken hoe erg 't wel niet was, via MSN en fora vertellen wat we gezien hadden en daarna in ons bed de storm laten uitrazen. In de hoop dat 't dak bleef zitten en er geen bomen omwapperen.

De dag er na was het, zeker in vergelijking tot de dag ervoor, rustig. Ik fietste naar school en alleen de vele takken op de weg en in de berm waren stille getuigen van de woeste wind die 12 uur ervoor nog was langsgekomen. Een boom ontvelt aan de voet, metaalresten er naast. Een tuinhuisje in de sloot. Electriciens die aan het reparen zijn. Voor de rest was alles normaal.

Een prachtige zonsopgang. Geen regen. Amper wind. De stilte na de storm.