Ik heb wat ‘verborgen’ eigenaardigheden. Zo ben ik bijvoorbeeld een ‘doper’. Als het even kan doop ik mijn koekje in de thee of chocolademelk. En mijn brood tijdens de lunch in een bakje soep. Kitkat in de chocolademelk vind ik bijzonder lekker. Mijn vrienden kijken me echter met een argwanende blik aan. Maar geloof me, ’t is heerlijk. Een ander punt waarin ik misschien wat anders ben dan de rest is mijn voorliefde voor Jellypudding. Sinds mijn twaalfde verjaardag mocht ik elke kerstvakantie bij Mark-Jörg en Annelies logeren. Standaard ‘activiteit’ tijdens die logeerpartijen was het eten van jellypudding. En dan niet zo maar eentje, maar een 3 kleuren pudding in de grootste beslagkom die er was. Aardbei, citroen en bosvruchten. Helaas is de citroen inmiddels bij de meeste winkels uit het assortiment (wie weet waar de gele jelly te koop is mag dat in de comments droppen, ik ben je dankbaar!), maar met name aardbei is in sommige winkels nog wel te vinden.

Maar goed, dan staat er zo’n heerlijk grote jellypudding op tafel. De wiebelende massa die menigeen verafschuwt doet míjn hart sneller kloppen van vreugde en ik geniet van elk lepeltje dat ik eet. Geen drupje gaat verloren. Zo hebben Mark-Jörg en Annelies foto’s van mij dat ik de kom en het bord uit-/aflik. Ik vermoed dat ze op mijn bruiloft, ooit, weer tevoorschijn zullen komen.

Gisteren maakte ik een Jellypudding. De rooie variant, wel te verstaan. Omdat ie op ’t bord instortte hebben Jochum en ik ‘m op “mijn” manier opgegeten: met ’n rietje! Terwijl Ilia vol afschuw toekeek en het geluid op nam, lag mamma in de kreukels van ’t lachen. Maar ’t is echt te beste manier om ingestorte jellypudding te eten. En ’t is er niet minder lekker om!

Overigens, voor vanavond staat ‘r al weer een nieuwe in de koelkast. Hiephoi!