Ruim twee jaar geleden, bijna 3 zelfs, namen pap en ik de eerste van een rijtje Psalmen voor Nu op. Eentje die er uit sprong en die nog altijd even schitterend is. De eerste echte opname van mezelf die ik terug hoorde en och, wat heeft het lang geduurd voor ik mn eigen gezang kon waarderen. Nog steeds niet helemaal trouwens, maar dat ter zijde.

Over 2 weken en 2 dagen ga ik 'in de herhaling'. Weer deze psalm. Weer samen met pappa. Met deze keer violiste Grethe die meespeelt. Als solostuk op m'n 'praktijk examen muziek', zoals ik de muziekavond uitleg aan hen die ik uitnodig (kom jij ook?). Stiekem heb ik vreselijk de bibbers. Want deze psalm is altijd weer vechten met de tekst en melodie. Ik ben al weken bezig met mn ademsteun. Met het wegwerken van dat nasale dat in m'n stem zit. Met het stoppen van lucht laten ontsnappen door m'n neus. Om zo, zonder ademnood en lelijke afgemaakte nootjes wegens lucht te kort de psalm te kunnen uitzingen. Zingen met m'n hele lijf.

Maar toch kijk ik er naar uit. Ik heb mezelf voorgenomen om er van te gaan genieten. Te geven wat er in me zit. En vooral overbrengen wat er over te brengen valt. :)


dit was een technisch stukje over psalm 57, is 't niet? De tekstuele en gevoelsmatige versie komt nog wel eens.. :)