Aangezien er van steeds meer kanten commentaar komt op het feit dat ik al weer een week niks van me heb laten horen waag ik me weer eens aan een log. Als eens eerder stond tomatensoep in de spotlights op dit log, dit is deel twee in een serie over tomatensoep. Hoeveel het er gaan worden weet ik overigens niet, ligt aan de tomatensoep zelf.

Goed, tomatensoep. Vandaag stonden 3 musketiers (a.k.a friends for life), Arthur, Kelsey en Joëlle, heel zielig en alleen te kletsen bij de Smulhoek (de plek voor je dagelijkse portie junkfood in een plastic wikkel). Hun vaste tafelaars waren al naar huis of dwaalden ergens door de school rond, in de hoop nog iets te kunnen voorbereiden voor de toetsen of mondelingen die voor deze dag gepland stonden. Hannes, onze geliefde concierge a.k.a. huisfotograaf a.k.a. manusje van alles, stond soep te scheppen. Alle 3 hadden we een lege portemonnee, maar door dicht naast de soep te staan heb je toch het idee dat je de Unox-tomatensoep-uit-blik-met-wanna-be-gehaktballetjes proeft. Arthur kreeg echter op een gegeven moment een écht bakje soep van Hannes (hij is cool!). Hoera voor Hannes, dus. Maar ja, Arthur soep en wij niet... Daar moest een oplossing voor gevonden worden. Dus viste ik een lepel uit de mand en begon mee te eten uit Arthurs bakje. Hmmmmmm.. Unox-tomatensoep-uit-blik-met-wanna-be-gehaktballetjes! Dat wilde Kelsey natuurlijk ook wel, dus die viste nog een lepel uit de mand weg. Het zal vast een lief gezicht zijn geweest, 3 van die grote lummels (we zijn niet voor niks de oudsten van de school) die gezamenlijk uit een bakje soep staan te eten, lekker knus naast elkaar.

Al snel had ik het eerste soepballetje, of eigenlijk wat daar voor moet doorgaan, te pakken. Niet veel later was het soepballetje op weg naar de eeuwige soepballetjesvelden, ergens in mijn buik. Vervolgens viste ik balletje 2 en 3 ook uit het bakje en stuurde ze achter het eerste balletje aan. Nu was er echter een probleem ontstaan omdat ik niet door had dat er nog maar 1 balletje in het bakje soep zat. Waar Kelsey en Arthur een waar lepelgevecht om het soepballetje begonnen. Eind van het liedje was dat Arthur het soepballetje naar zijn eeuwige soepballetjesvelden stuurde en Kelsey van hem niet meer mee mocht eten uit het bakje in verband met een poging tot diefstal van het laatste soepballetje.

Tijdens dat lepelgevecht was ik weer richting Hannes gegaan en vertelde hem wat er gaande was. Hij kan namelijk altijd wel lachen om de acties die we uithalen. Hij is echt een schat van een man die door de hele school op handen gedragen wordt. Spontaan pakte hij nog een bakje en begon van onderuit de pan een bakje vol te scheppen met vermicelli, soepballetjes en zowaar nog een beetje tomatensoep. Hmmmm, heerlijk!

Samen hebben Kelsey en ik gezusterlijk ons bakje balletjes staan leeg eten, weer helemaal verkwikt en verzadigd voor de rest van de toetsweek. En Hannes is onze grote held!