Ineens vielen me de sporen op de weg op. Ik had al even niet meer naar school gefiets en was een weekje van de route af geweest. Dikke zwarte bandensporen, slingerend naar alle kanten. Eerst dacht ik dat ze afkomstig waren van het bouwverkeer van het nieuwbouwhuis dat op de hoek van de kruising staat. Vanmorgen zag ik echt wat gister verhuld was achter een bestelbusje. Een aantal foto's van een jongeman, een zee van bloemen, vellen waar iets opgeschreven staat, een kruis waar aan een kettinkje aan hangt. Terwijl ik me realiseer wat er aan de hand is beginnen de kerkklokken te slaan. Tien, elf, twaalf, dertien slagen en nog wel meer. De stille getuigen in de berm krijgen een stem door de klokken. Terwijl ik langs de Dorpskerk, even verder op, fiets zie ik een lange stoet zwarte auto's staan. Op de radio zingt Krezip 'does it ever get any better?'. Het heeft de rest van de dag door m'n hoofd gezongen.