Langzaam aan word ik wakker door geschreeuw buiten. Op aanraden van mijn huisgenoot sloot ik gisteravond de ramen in verband met de traditie van de jeugd om op de morgen Koninginnedag met brommers zonder knalpijp te rijden - een soort luilak. Denkend dat het een optocht van jongelui door het dorp is, draai ik me nog een keertje om. Maar ze gaan niet weg. 

Even later hoor ik mijn huisgenoot uit bed gaan. Ik besluit ook een kijkje te nemen. Op straat heeft een menigte schreeuwende jongeren verzameld. Scooters, fietsen, maar veelal te voet. 'Japie, lalalala', is nog het beste wat ik er van maken kan. Da's waar ook, burgemeester Jaap Kroon woont in het appartementencomplex in dezelfde straat. Nog net niet de buurman.

Rond kwart voor 5 sta ik samen met mijn huisgenoot verscholen achter de gordijnen van de bovenwoning om te voorkomen dat ze ons zien. Huisgenoot heeft haar camera gepakt en filmt stiekem de groep. Steeds meer politie verzamelt zich op het kruispunt (Rotholm/Pyramideweg). Op een gegeven moment springen er wat agenten met wapenstokken uit een paar busjes en wordt de straat schoongeveegd. Aan het eind van ons deel van de straat (kruising De Akkers/Pyramideweg) verspreidt de groep zich. Politiewagens rijden af en aan en stuurt jongere die maar in de buurt wil komen weg. Het lijkt rustig te worden en we gaan weer slapen. 

Eenmaal goed en wel in bed begint het liedje weer van voor af aan. Een groep van vijftig à zestig man is terug en is agressiever dan net. Het schreeuwkoor is ook duidelijker. "Japie, homo!" is de meest verstaanbare leus. Er klimt iemand op de bus van de decowinkel en huisgenoot vreest voor haar auto. Een rookbom gaat af, wat bierflesjes sneuvelen. Een lolbroek drukt een poosje op de bel. We zeggen tegen elkaar dat ze best wel rustig zijn, geen Amsterdamse taferelen, er liggen nog geen auto's op hun kant en we zien ook niets door de lucht vliegen. Raar eigenlijk, om tot zo'n conclusie te komen. Meer politiebusjes verzamelen zich en vegen wederom de straat schoon. 

Als de straat leeg is gaat huisgenoot haar auto verplaatsen voor 't geval ze terugkomen. Op straat spreekt ze een knul die zijn fiets komt halen. Hij belt met 112. "Ze hebben me zomaar geslagen, de slaat toch nergens op!" Met z'n maten gaat hij er vandoor. Een andere jongen die door z'n vrienden wordt afgezet met de scooter krijgt te maken met maar liefst drie man, voorzien van wapenstok, die hem weer wegsturen. 

Via het Voorland doet een kleine groep nog een poging om bij het huis van de burgemeester te komen. Vanaf het balkon zien we hoe de politie ze tegenhoudt en de jongeren verdwijnen weer. Daarna is het verbluffend stil. Inmiddels is het buiten licht. Een jongen komt met een kratje bier aangelopen. In de verte komt een politiewagen aanrijden. Snel zet hij het kratje achter een tuinhekje en loopt semi nochalant door. De politiewagen draait een andere straat in en de jongen haalt snel zijn bier weer op. De politiebusjes, -auto's en een tweetal motoragenten blijven in de buurt. Ik besluit nog even een poosje te gaan slapen.

De volgende morgen lees ik bij de NOS en overige media wat er hier gebeurd is (en luister hier het radioverslag van een verslaggever van Omroep Flevoland). Sommige dingen zijn wat ernstiger (tweemaal de straat leegvegen), anderen zijn wat af te zwakken (ik telde geen 150 man en het overgrote deel zat niet op een scooter). En rond vijf uur stond die meute daar al een poosje te schreeuwen. Maar dat zijn kleinigheden.

Mij is in elk geval duidelijk geworden dat ik geen hard-nieuws journalist ben. Ik ben op stage voor mijn opleiding journalistiek. Het nieuws ligt letterlijk op straat, en wat doe ik? Lekker vanachter de ramen veilig toekijken. Geen behoefte om me tussen opgejut en dronken volk te begeven. Ieder zo z'n vak.