Vanmiddag zat ik in 't allerlaatste college van jaar 1. Een jaar dat omvloog en vele malen de bevestiging gaf dat ik toch echt op 't juiste plekje zit. Op de opleiding journalistiek, maar ook op de CHE. Ik heb veel toffe dingen meegemaakt en zie uit naar de komende drie jaar. Voor nu nog wat verslagen inleveren en toetsen maken. Op naar de zomervakantie.

Gisteravond zat ik heel hard te studeren *kuchkuch* voor de toets van vrijdag. Tuut-tuut-tuut. Brandalarm. Nou is dat brandalarm in de afgelopen maanden regelmatig afgegaan. Als ik meer dan 3 kaarsjes aan heb, ze uitblaas en vervolgens mijn deur open doe, begint het ding op de gang te tuten. Laat je iets een beetje aanbranden in de keuken is het ook feest.

Het was half elf. In de keuken is dan meestal niemand meer bezig. Dus ik dacht aan kaarsjes. Toch maar even kijken. Beneden rook ik gelijk dat het iets serieuzers was dan slechts kaarsjes. Al het licht was uit en in de keuken zag ik het schijnsel van de looplamp van huisgenoot C. De keuken stond blauw van de rook, maar gelukkig was de buitendeur al open. Ineens ontdekten C en B vlammen onder de trommel van de wasmachine!

Als de wiedeweerga werd de droger van de wasmachine afgevist en in de keuken gezet. Nou staat bovenop die droger een lifetime voorraad wasmiddel met zeker 3 flacons per huisgenoot. Een van de gevallen flacons barstte open: vloeibare zeep over de keuken vloer dus lekker glad! Ondertussen vulde ik de afwasteil met water toen mijn oog op de brandblusser viel. Oh ja, die hebben we ook nog. Dank u wel, Brandweer Ede.

B ging met de brandblusser de wasmachine te lijf. Douche onder het schuim, maar hé, de brand was uit. Toen kwam het grote probleem: hoe krijg je een wasmachine gevuld met was en heel veel water fatsoenlijk de douche uit, in het donker omdat de stroom er nog steeds vanaf was. De machine was spekglad en hartstikke zwaar, maar het is gelukt. Het deurtje van een wasmachine blijkt alleen niet waterdicht als de machine voorover geleund staat. Flinke golf water over de vloer met... vloeibare zeep... Glibberend werd de machine naar buiten gehesen.

Op onze achterstraat staat inmiddels een derde wasmachine te wachten tot 'ie naar het grofvuil gaat. En wij mogen weer op zoek naar een nieuwe...

Grappig eigenlijk. Ik kijk graag televisieseries met hightech computersnufjes en hippe tooltjes om de bad-guy te vangen. Hoe kun je nou ooit een misdaad oplossen zonder een gigantisch touchscreen met live beelden van verkeerscamera's die je met een veeg over het scherm haarscherp kunt laten inzoomen?

Maar als ik een boek lees kom ik liever geen computer tegen. Boeken horen computerloos te zijn. Toch?

Maar waarom? Vanwaar die gekke twist in mijn hoofd? Wat maakt dat ik zo'n touchscreen wil zien en het gebruik er van in een boek onrealistisch vind?

Een leuk projectje op het web: OneMillionGiraffes. Doel is om voor 2011 een miljoen zelfgemaakte giraffes te verzamelen. 1.000.000 giraffes ja. Getekend, geknutseld of van Lego, het maakt niet uit. Zolang ze maar met het handje gemaakt zijn. Een doeltreffende site met inmiddels ruim 600.000 giraffes, die je uiteraard allemaal kunt bekijken. Dagelijks verschijnt er op de blog een 'Giraffe of the day', ook erg leuk om te bekijken. Op een wereldkaartje kun je zien waar de giraffes vandaan komen en natuurlijk is er ook een pagina statistiekjes. Wie doet er mee en gaat gezellig tijdens saaie colleges giraffes tekenen in plaats van de standaard droedels? :)

Al maanden was ik op zoek naar De Ideale Tas. Vriendlief vond 'm en gaf De Tas als verjaardagscadeautje dit jaar. Helaas blijkt De Ideale Tas na een maandje toch niet zo heel ideaal. De naden van een hengels beginnen los te laten en het zal een kwestie van tijd zijn voor het schouderhengsel niet meer te gebruiken is. Niet netjes, maar goed, dat ruilen ze toch nog wel?

We zijn weer bijna een weekje verder. Elke dag bloggen lukt niet, elke dag bijbellezen gaat tot nu toe wel goed. Vele mooie stukken uit de psalmen, en da's nou net het bijbelboek waar ik zo van houd.

Eén tip: ga níet naar de huishoudbeurs als je aan het vasten bent. Of sla het culinairplein over. C. en ik hebben ons prima vermaakt, maar na het eerste hapje proeven was het einde zoek. Lekkere chocolaatjes, Maggi-wokgerechten.. Walhalla! Volgend jaar vóór het begin van de veertigdagentijd gaan dus. 

Verder valt het me eigenlijk best heel erg mee. Ik mis het hapje vlees niet echt, misschien komt dat nog. Op naar week twee.

Vandaag is het aswoensdag. Vandaag begint de veertigdagentijd, een periode van vasten en bezinnen. Ook dit jaar heb ik me weer voorgenomen om geen vlees te eten, niet te snoepen en geen alcohol te nuttigen. Om stil te staan bij onze rijkdom. Om door mezelf iets te onthouden er dankbaarder voor te worden. Om me bewuster te worden van wat God mij allemaal geeft. Dat hij persoonlijk iets met mij wil. Want geestelijk is het geen zomer.

Langzaam word ik wakker. Terwijl ik me weer lekker wil omdraaien merk ik dat mijn telefoon de boosdoener is. Slaperig neem ik op. Het is klasgenoot M. met de melding dat de tutor ziek is en het tutoruur niet doorgaat. Mijn hersenen zijn spontaan wakker genoeg om te bedenken dat ik daardoor alleen het 1e, 2e, 7e en 8e college heb. Terwijl ik het gesprek beëindig zie ik dat het eerste college over 10 minuten begint. Verslapen.  Ik woon dicht bij school, maar niet zó dichtbij. Achter in mijn hoofd fluistert een stemmetje dat ik toch al niet al te best ben in economie. Het stemmetje verliest het van mijn warme bed.

Langzaam word ik wakker. De bel gaat. Lui als ik ben wil ik mij weer lekker omdraaien, tot ik het woord 'radiator' opvang uit het gesprekje bij de voordeur. Binnen een seconde sta ik naast mijn bed en begin als een malle de verdwaalde kledingstukken op te ruimen die ik gisteravond her en der een plaatsje gaf in mijn kamer. Die man aan de voordeur is de loodgieter die mijn verwarmingsprobleem komt oplossen. Terwijl er op mijn kamerdeur geklopt wordt, roep ik dat ik uit bed kom.

Het is vrijdagavond en ik zit in de tram. Halverwege wordt er omgeroepen om de vervoersbewijzen gereed te houden voor controle. De man van Connexxion vergelijkt de foto op mijn OV-chipkaart met mijn gezicht. Niet eens of ik ingecheckt ben. Het is goed zo.

Aan de andere zijde van het gangpad zit -naar ik vermoed- een Turkse man met zijn zoontje. De dagkaart die hij kocht is verkeerd gestempeld. Uit de discussie blijkt dat hij niet wist dat er ook op het datumvakje een stempel moest. Hij krijgt een boete, terwijl aan de rest van de stempels op het kaartje is af te lezen dat het verder klopt. (“Ja, dat zie ik, maar er ontbreekt echt een stempel bij de datum.”)

In het centrum stap ik uit. De controleurs gaan op het perron wat staan keuvelen. Als de volgende tram komt verdelen ze zich over de deuren om de passagiers die uitstappen te controleren. Bij de voorste deur wordt een blanke vrouw tegengehouden. Ze schudt verontschuldigend haar hoofd. Terwijl ik door die deur naar binnen stap hoor ik de controleur wat zeggen. “Vooruit dan maar,” klinkt het en met een “heel erg bedankt” stapt de vrouw snel uit.

De controleurs beginnen met het controleren van de reizigers. Ik hoef niets te laten zien, ze herkennen me van de vorige rit. Een paar rijen achter me hebben ze iemand zonder geldig vervoersbewijs gevonden. Een jonge vrouw, zo te zien uit India. Terwijl ik uitstap wordt de bon geschreven.

Tijd om eens te bellen met Connexxion. De dame aan de telefoon zegt dat het inderdaad overkomt alsof er nogal selectief boetes uitgedeeld worden. Zolang diegenen die bekeurd zijn niet zelf met een verhaal komen doet Connexxion er verder niet mee. En eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht..

“U gelooft me waarschijnlijk niet” zei ik terwijl ik voor het loket van de NS verscheen. Nog geen half uur geleden was ik huppelend en blij bij het loket vandaan gegaan. Tijdens een sprintje tussen bus en trein vanmorgen was mijn OV-kaart uit mijn jaszak gefloept. Eenmaal in de trein ontdekte ik het verlies. Op de terugweg ging ik langs het loket, waar ik mijn OV-kaart al bij de meneer zag liggen. Snel ging ik door naar de bus waar ik nu weer zonder zorgen in kon stappen.

Om het maar even popi-jopi uit te drukken. Maar serieus: de opleiding journalistiek is ontzettend leuk en helemaal geweldig. Na de eerste week was ik er van overtuigd dat dit mijn studie is. Aan het eind van het eerste blok, 8 weken later, ben ik daar zo mogelijk nog meer van overtuigd, en de tutor met mij. Op de middelbare school heb ik nog nooit zo'n lange onvoldoende-vrije periode gehad als ik nu hier op het HBO beleef. Helaas ging de toets aan het eind van dit blok niet zo heel lekker, maar één onvoldoende moet de eerste zijn en gelukkig bestaan er hier wel een fatsoenlijk aantal herkansingen.

Geschreven pers (GP) hebben we voor nu afgerond. Volgende week maandag beginnen we met de lessen radio en televisie. Daar ben ik erg benieuwd naar! Tijdens het portfoliogesprek vandaag zei mijn tutor al dat ze zich afvroeg of dit blok radio en televisie (RTV) me aan het twijfelen gaat brengen. Op dit moment vind ik GP érg leuk en ik zie er naar uit om bezig te gaan met achtergrondartikelen en dergelijke. Wie weet is RTV wel net zo leuk, ik zal het zien!

Het studentenhuis waarin ik woon is heel beschaafd. De afwas wordt vrijwel elke avond gedaan, het toilet min of meer elke week geboend. We eten gezond en de frituur is nog niet aan geweest sinds ik hier woon. In dat opzicht lappen we elk cliché over het studentenhuis aan onze laars. Waar we wel goed in zijn is een gigantische berg hand- en theedoeken te laten ontstaan bij de wasmachine. Ook het ooit witte fornuis is inmiddels pastasauskleurig met witte rijststipjes. Mijn huisdier zit in de koelkast, in de vorm van een grote, groene schimmelvlek. Zijn vriendje woont in de fruitschaal bij mijn huisgenoot. Al met al doen we hard ons best om aan het label ‘studentenhuis’ te voldoen.

Elke internetter kent de foto’s van de frauenparkplatz in Duitsland, welke mannen graag aanhalen om de onkunde van vrouwen in ’t verkeer te benadrukken zonder dat er gephotoshopt moet worden. Wat deze mannen vervolgens niet willen weten is dat die speciale parkeerplaatsen gemaakt zijn om vrouwen een veilig gevoel te geven door dicht bij bewaker en uitgang te kunnen parkeren. Als bescherming tegen de man die moeite heeft hem in de broek te houden. Leuk, zo’n vrouwen parkeerplaats en oh, wat een lol hebben we met z’n allen. Jaja, mannen rijden beter...

"Met een vaste plek hoef je nooit meer te zoeken naar je jas!" Klasgenoot M. grijnst om mijn opmerking terwijl hij tussen honderden jassen in de garderobe op zoek is naar de zijne. Ik loop direct naar 'mijn' vaste plekje in de derde rij kapstokken en pluk mijn jas van het haakje. "Nog succes hè!" en ik loop naar buiten, waar het zonnetje stralend nazomert.

Als ik even later mijn jas opvouw om onder de snelbinders te stoppen valt er een briefje uit mijn jaszak. Ik herken het briefje niet en voel in de zakken. Die blijken vol te zitten met briefjes die ik niet herken. Het model klopt, het merkje klopt, de maat klopt. Lang leve de H&M, waar niet alleen ik jasjes vandaan pluk.

Weer binnen hang ik het jasje van een medestudente terug en is het mijn beurt om tussen honderden jassen de juiste vinden...

Het was groot nieuws deze week. Wegens gebrek aan sponsors stond de intocht van Sinterklaas op losse schroeven. Niet de landelijke intocht, maar de plaatselijke Sint van Amsterdam. Spontaan sprongen meerdere partijen in de bres voor de Goedheiligman. De Sponsor Bingo Loterij heeft van de Amsterdamse intocht een goed doel gemaakt in de loterij, Woonmall wordt vereerd met een bezoekje van de Sint zelf. Dit zijn niet de eerste Sinterklaasberichten van dit jaar en het is slechts september. Begin augustus lagen in de Groningse vestiging van supermarktketen Jumbo de kruidnoten in de schappen. Na verontwaardigde reacties en mailingen van een spontaan opgerichte protestgroep gingen de pepernoten weer terug het magazijn in, en terecht.

testtest

Vorige week had ik een beetje zitten prutsen. Vandaar dat er ineens geen logjes meer waren. En mijn hyves vol kwam te staan met logjes uit 2006. Nu is alles weer normaal. Hoop ik.

Geen woongroep meer, maar 'ex-huisgenoten'. M'n kamer is leeg, de sleutels zijn ingeleverd. Geen Switch meer, maar 'Switch-vrijwilliger'. Een nieuwe groep dia's heeft onze plek ingenomen. Ons plekje, ons huis, ons werk, onze collega's. Alles waar we zo van zijn gaan houden in het afgelopen jaar. Op de afscheidsavond hebben we met elkaar heel wat traantjes gelaten. Omdat we van elkaar houden en elkaar gaan missen. Natuurlijk, we zien elkaar nog wel. Maar je kunt niet meer zomaar even bij de ander binnenstappen of met elkaar aan tafel zitten. Ik mis ze.

Tegelijkertijd geniet ik van alles hier in Ede. Een andere kamer, gehalveerd qua oppervlakte, maar ik ben er blij mee en stiekem ook wel trots dat ik zelf een kamer heb gevonden en 't allemaal wel best geregeld heb. Ik geniet van mijn klasgenoten, die net als ik zo enthousiast zijn en zin hebben in de opleiding. Ik geniet er van door de school lopen en langzaam aan mijn weg te vinden zonder verdwalen. Ik geniet van m'n kamer af maken en er achter komen dat ik sommige dingen toch niet heel praktisch heb ingericht. En dat ik toch echt nog een extra bureaulamp wil. Ik geniet gewoon van student zijn en alles wat daar bij hoort.

Mijn werk bij YfC zit er voorlopig even op. Door alle overuren die ik heb gemaakt in 't afgelopen jaar was ik in staat al mijn officiële vakantiedagen in één klap op te nemen. Dat heb ik vervolgens gedaan en zo had ik vanaf 30 juni vakantie. Terwijl ik die 30ste juni mijn vrije tijd investeerde in het uitzoeken van een cadeautje voor een jarige huisgenoot werd ik gebeld door Randstad waar ik een week eerder me had laten inschrijven omdat studiefinanciering nou eenmaal geen vetpot is. Of ik op gesprek wilde komen bij het zwembad, ze hadden mensen voor in de horeca daar nodig. Woensdagsmiddags had ik het gesprek bij het zwembad en nog diezelfde middag kon ik langs het uitzendbureau met het nieuws dat ik per direct een job zou hebben. De volgende morgen om 10 uur was ik present en sindsdien heb ik al weer 6 werkdagen bij het zwembad achter de rug. Het bevalt me prima en het is vooral erg leuk. Mijn benen vinden het wat minder, want eigenlijk komt het er gewoon op neer dat je zo'n 7 tot 8 uur per dag staat of tegen de bar aan hangt. Des al niet te min ga ik elke dag met plezier naar m'n werk en kom moe maar voldaan weer thuis. 

In de tussentijd heb ik een kamer in Ede gevonden (die had ik al half juni) en heb ik zelfs al een kijkavond achter de rug, op zoek naar een nieuwe huisgenoot. Die is overigens ook al weer gevonden, met dank aan Kamernet. Toen ik van de week aan 't rekenen ging ontdekte ik ineens dat ik moest opschieten met verhuizen. 24 Augustus moet ik uit Driebergen weg zijn. Nou is de week daarvoor Flevo en kan ik dus niet aan 't verhuizen. De week daarvoor zit ik op urk voor de Vakantie Bijbel School en de week daarvoor (1-8 augustus, voor de beeldvorming. :)) ben ik mee op Koffiebar Vakantie. Pap en mam gaan inclusief hun Volvo-waar-mijn-spullen-inpassen volgende week donderdag op vakantie, waaruit dus voortkomt dat ik a.s. weekend mijn grote spullen naar Ede toe moet verhuizen!

Ofwel...

De eerste dozen met boeken, servies, kralen en frutsels zijn ingepakt. Ik kan nog twee dozen volstoppen met overige dingen. Dit staat op de planning voor morgenavond, overdag moet ik werken van 10-18u. Donderdag overdag ga ik naar Ede voor wat schuur & schilderwerk omdat ik toch niet helemaal gecharmeerd ben van de bruine plinten waar nog blauwe verf door heen komt. Gelukkig is de rest van de kamer 4 maand geleden geschilderd in "mijn" kleur rood, dus dat laat ik verder zo. Alleen die plinten... Donderdagavond vanaf 18u heb ik avonddienst tot 23.30. Vrijdag overdag ga ik mijn bed uit elkaar schroeven en m'n twee kastjes uit elkaar halen,  's avonds moet ik weer een avonddienst draaien. Ik hoop tegen die tijd alles in orde te hebben zodat zaterdag de boel in de Grote-Volvo geladen kan worden en we naar Ede zullen tuffen. Prioriteit is m'n bed in elkaar zetten, dozen uitpakken kan altijd later nog...

Nou ga ik niet per a.s. weekend in Ede wonen, maar blijf ik in Driebergen tot Flevo. Matrassen genoeg op zolder, dus ik stapel er een aantal op elkaar en ik kan lekker slapen. Mijn bureautje kan niet mee naar Ede, dus die blijft nog even in Driebergen tot ik daar weg ga, net als mijn salontafeltje. Mocht er iemand interesse hebben in een van deze meubelstukken (gratizzz af te halen in Driebergen!) dan hoor ik 't wel, anders gaan ze naar 't meubelproject in onze kerk. Waar overigens ook de helft van mijn kledingkast naar toe moet, in Ede heb ik minder ruimte en ik heb sowieso schandalig veel kleding die ik zelden tot nooit draag omdat zo'n shirtje of broek net niet lekker of mooi zit. Tijd om eens grondig op te ruimen!

Al met al is er nog genoeg te doen. Laat ik eens starten met een schoonheidsslaapje, want donkere wallen van vermoeidheid onder de ogen is niet wat de zwemmer-die-patat-komt-halen wil zien. :)

Morgen is de allerlaatste keer dat team Red Survivors gaat spelen. Morgen gaan we voor de allerlaatste keer naar een middelbare school om een voorstelling te geven. Morgen sta ik voor de allereerste keer voor de klas om de nabespreking en les te doen met een klas leerlingen. 

Wat een dag!