Langzaam aan word ik wakker door geschreeuw buiten. Op aanraden van mijn huisgenoot sloot ik gisteravond de ramen in verband met de traditie van de jeugd om op de morgen Koninginnedag met brommers zonder knalpijp te rijden - een soort luilak. Denkend dat het een optocht van jongelui door het dorp is, draai ik me nog een keertje om. Maar ze gaan niet weg. 

Even later hoor ik mijn huisgenoot uit bed gaan. Ik besluit ook een kijkje te nemen. Op straat heeft een menigte schreeuwende jongeren verzameld. Scooters, fietsen, maar veelal te voet. 'Japie, lalalala', is nog het beste wat ik er van maken kan. Da's waar ook, burgemeester Jaap Kroon woont in het appartementencomplex in dezelfde straat. Nog net niet de buurman.

Bij elke Bruna in de omgeving Nieuwegein en Ede kreeg ik hetzelfde te horen. "Ja, dat boek hebben we niet, maar we kunnen het wel voor u bestellen. Dan is 'ie vrijdag binnen." En ook de bibliotheek bood geen uitkomst (nog afgezien van het feit dat ik er een biebabbonement voor zou moeten nemen). Maar ik wil dat boek nu. Natuurlijk ben ik er veel te laat mee. Ik had vorige week, wat zeg ik, drie weken geleden al moeten bestellen en lezen.

De oplossing voor het probleem is redelijk simpel. Voor €4 minder dan de dodebomen versie heb ik het ebook binnen een paar minuten op mijn pc staan. Gecombineerd met Adobes Digital Editions kan ik het boek lezen. Maar ik ontdekte iets bij mezelf. Ik wil helemaal geen pdfje zonder printfunctie. Ik wil papier. Dode bomen. Die fysiek ruimte innemen in m'n toch al volle boekenkast. Ik wil voelen, aan de volgende bladzij frunniken, m'n neus in het boek steken en de geur opsnuiven. Ik wil in bad liggen en op de plee zitten terwijl ik een boek lees. Neem je laptop daar maar eens naar toe. Doet u dat? Ik niet.

En zo'n kekke e-reader dan? Ik moet nog wel 50 digitale boeken aanschaffen voor ik de aanschafprijs er uit heb. En daar kun je niet eens je euroknallers, gescoord bij de kringloop, op zetten. Of de schoolboeken die je voor 50% van de nieuwprijs op marktplaats hebt gevonden. Voorlopig heb ik mijn ziel nog verkocht aan oud papier. En dat als hippe journaliste in spé die jubelt over online journalistiek en blogs.

Vanmiddag zat ik in 't allerlaatste college van jaar 1. Een jaar dat omvloog en vele malen de bevestiging gaf dat ik toch echt op 't juiste plekje zit. Op de opleiding journalistiek, maar ook op de CHE. Ik heb veel toffe dingen meegemaakt en zie uit naar de komende drie jaar. Voor nu nog wat verslagen inleveren en toetsen maken. Op naar de zomervakantie.

Gisteravond zat ik heel hard te studeren *kuchkuch* voor de toets van vrijdag. Tuut-tuut-tuut. Brandalarm. Nou is dat brandalarm in de afgelopen maanden regelmatig afgegaan. Als ik meer dan 3 kaarsjes aan heb, ze uitblaas en vervolgens mijn deur open doe, begint het ding op de gang te tuten. Laat je iets een beetje aanbranden in de keuken is het ook feest.

Het was half elf. In de keuken is dan meestal niemand meer bezig. Dus ik dacht aan kaarsjes. Toch maar even kijken. Beneden rook ik gelijk dat het iets serieuzers was dan slechts kaarsjes. Al het licht was uit en in de keuken zag ik het schijnsel van de looplamp van huisgenoot C. De keuken stond blauw van de rook, maar gelukkig was de buitendeur al open. Ineens ontdekten C en B vlammen onder de trommel van de wasmachine!

Als de wiedeweerga werd de droger van de wasmachine afgevist en in de keuken gezet. Nou staat bovenop die droger een lifetime voorraad wasmiddel met zeker 3 flacons per huisgenoot. Een van de gevallen flacons barstte open: vloeibare zeep over de keuken vloer dus lekker glad! Ondertussen vulde ik de afwasteil met water toen mijn oog op de brandblusser viel. Oh ja, die hebben we ook nog. Dank u wel, Brandweer Ede.

B ging met de brandblusser de wasmachine te lijf. Douche onder het schuim, maar hé, de brand was uit. Toen kwam het grote probleem: hoe krijg je een wasmachine gevuld met was en heel veel water fatsoenlijk de douche uit, in het donker omdat de stroom er nog steeds vanaf was. De machine was spekglad en hartstikke zwaar, maar het is gelukt. Het deurtje van een wasmachine blijkt alleen niet waterdicht als de machine voorover geleund staat. Flinke golf water over de vloer met... vloeibare zeep... Glibberend werd de machine naar buiten gehesen.

Op onze achterstraat staat inmiddels een derde wasmachine te wachten tot 'ie naar het grofvuil gaat. En wij mogen weer op zoek naar een nieuwe...

Grappig eigenlijk. Ik kijk graag televisieseries met hightech computersnufjes en hippe tooltjes om de bad-guy te vangen. Hoe kun je nou ooit een misdaad oplossen zonder een gigantisch touchscreen met live beelden van verkeerscamera's die je met een veeg over het scherm haarscherp kunt laten inzoomen?

Maar als ik een boek lees kom ik liever geen computer tegen. Boeken horen computerloos te zijn. Toch?

Maar waarom? Vanwaar die gekke twist in mijn hoofd? Wat maakt dat ik zo'n touchscreen wil zien en het gebruik er van in een boek onrealistisch vind?

Een leuk projectje op het web: OneMillionGiraffes. Doel is om voor 2011 een miljoen zelfgemaakte giraffes te verzamelen. 1.000.000 giraffes ja. Getekend, geknutseld of van Lego, het maakt niet uit. Zolang ze maar met het handje gemaakt zijn. Een doeltreffende site met inmiddels ruim 600.000 giraffes, die je uiteraard allemaal kunt bekijken. Dagelijks verschijnt er op de blog een 'Giraffe of the day', ook erg leuk om te bekijken. Op een wereldkaartje kun je zien waar de giraffes vandaan komen en natuurlijk is er ook een pagina statistiekjes. Wie doet er mee en gaat gezellig tijdens saaie colleges giraffes tekenen in plaats van de standaard droedels? :)

Al maanden was ik op zoek naar De Ideale Tas. Vriendlief vond 'm en gaf De Tas als verjaardagscadeautje dit jaar. Helaas blijkt De Ideale Tas na een maandje toch niet zo heel ideaal. De naden van een hengels beginnen los te laten en het zal een kwestie van tijd zijn voor het schouderhengsel niet meer te gebruiken is. Niet netjes, maar goed, dat ruilen ze toch nog wel?

We zijn weer bijna een weekje verder. Elke dag bloggen lukt niet, elke dag bijbellezen gaat tot nu toe wel goed. Vele mooie stukken uit de psalmen, en da's nou net het bijbelboek waar ik zo van houd.

Eén tip: ga níet naar de huishoudbeurs als je aan het vasten bent. Of sla het culinairplein over. C. en ik hebben ons prima vermaakt, maar na het eerste hapje proeven was het einde zoek. Lekkere chocolaatjes, Maggi-wokgerechten.. Walhalla! Volgend jaar vóór het begin van de veertigdagentijd gaan dus. 

Verder valt het me eigenlijk best heel erg mee. Ik mis het hapje vlees niet echt, misschien komt dat nog. Op naar week twee.

Vandaag is het aswoensdag. Vandaag begint de veertigdagentijd, een periode van vasten en bezinnen. Ook dit jaar heb ik me weer voorgenomen om geen vlees te eten, niet te snoepen en geen alcohol te nuttigen. Om stil te staan bij onze rijkdom. Om door mezelf iets te onthouden er dankbaarder voor te worden. Om me bewuster te worden van wat God mij allemaal geeft. Dat hij persoonlijk iets met mij wil. Want geestelijk is het geen zomer.

Langzaam word ik wakker. Terwijl ik me weer lekker wil omdraaien merk ik dat mijn telefoon de boosdoener is. Slaperig neem ik op. Het is klasgenoot M. met de melding dat de tutor ziek is en het tutoruur niet doorgaat. Mijn hersenen zijn spontaan wakker genoeg om te bedenken dat ik daardoor alleen het 1e, 2e, 7e en 8e college heb. Terwijl ik het gesprek beëindig zie ik dat het eerste college over 10 minuten begint. Verslapen.  Ik woon dicht bij school, maar niet zó dichtbij. Achter in mijn hoofd fluistert een stemmetje dat ik toch al niet al te best ben in economie. Het stemmetje verliest het van mijn warme bed.

Langzaam word ik wakker. De bel gaat. Lui als ik ben wil ik mij weer lekker omdraaien, tot ik het woord 'radiator' opvang uit het gesprekje bij de voordeur. Binnen een seconde sta ik naast mijn bed en begin als een malle de verdwaalde kledingstukken op te ruimen die ik gisteravond her en der een plaatsje gaf in mijn kamer. Die man aan de voordeur is de loodgieter die mijn verwarmingsprobleem komt oplossen. Terwijl er op mijn kamerdeur geklopt wordt, roep ik dat ik uit bed kom.

Het is vrijdagavond en ik zit in de tram. Halverwege wordt er omgeroepen om de vervoersbewijzen gereed te houden voor controle. De man van Connexxion vergelijkt de foto op mijn OV-chipkaart met mijn gezicht. Niet eens of ik ingecheckt ben. Het is goed zo.

Aan de andere zijde van het gangpad zit -naar ik vermoed- een Turkse man met zijn zoontje. De dagkaart die hij kocht is verkeerd gestempeld. Uit de discussie blijkt dat hij niet wist dat er ook op het datumvakje een stempel moest. Hij krijgt een boete, terwijl aan de rest van de stempels op het kaartje is af te lezen dat het verder klopt. (“Ja, dat zie ik, maar er ontbreekt echt een stempel bij de datum.”)

In het centrum stap ik uit. De controleurs gaan op het perron wat staan keuvelen. Als de volgende tram komt verdelen ze zich over de deuren om de passagiers die uitstappen te controleren. Bij de voorste deur wordt een blanke vrouw tegengehouden. Ze schudt verontschuldigend haar hoofd. Terwijl ik door die deur naar binnen stap hoor ik de controleur wat zeggen. “Vooruit dan maar,” klinkt het en met een “heel erg bedankt” stapt de vrouw snel uit.

De controleurs beginnen met het controleren van de reizigers. Ik hoef niets te laten zien, ze herkennen me van de vorige rit. Een paar rijen achter me hebben ze iemand zonder geldig vervoersbewijs gevonden. Een jonge vrouw, zo te zien uit India. Terwijl ik uitstap wordt de bon geschreven.

Tijd om eens te bellen met Connexxion. De dame aan de telefoon zegt dat het inderdaad overkomt alsof er nogal selectief boetes uitgedeeld worden. Zolang diegenen die bekeurd zijn niet zelf met een verhaal komen doet Connexxion er verder niet mee. En eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht..

“U gelooft me waarschijnlijk niet” zei ik terwijl ik voor het loket van de NS verscheen. Nog geen half uur geleden was ik huppelend en blij bij het loket vandaan gegaan. Tijdens een sprintje tussen bus en trein vanmorgen was mijn OV-kaart uit mijn jaszak gefloept. Eenmaal in de trein ontdekte ik het verlies. Op de terugweg ging ik langs het loket, waar ik mijn OV-kaart al bij de meneer zag liggen. Snel ging ik door naar de bus waar ik nu weer zonder zorgen in kon stappen.

Om het maar even popi-jopi uit te drukken. Maar serieus: de opleiding journalistiek is ontzettend leuk en helemaal geweldig. Na de eerste week was ik er van overtuigd dat dit mijn studie is. Aan het eind van het eerste blok, 8 weken later, ben ik daar zo mogelijk nog meer van overtuigd, en de tutor met mij. Op de middelbare school heb ik nog nooit zo'n lange onvoldoende-vrije periode gehad als ik nu hier op het HBO beleef. Helaas ging de toets aan het eind van dit blok niet zo heel lekker, maar één onvoldoende moet de eerste zijn en gelukkig bestaan er hier wel een fatsoenlijk aantal herkansingen.

Geschreven pers (GP) hebben we voor nu afgerond. Volgende week maandag beginnen we met de lessen radio en televisie. Daar ben ik erg benieuwd naar! Tijdens het portfoliogesprek vandaag zei mijn tutor al dat ze zich afvroeg of dit blok radio en televisie (RTV) me aan het twijfelen gaat brengen. Op dit moment vind ik GP érg leuk en ik zie er naar uit om bezig te gaan met achtergrondartikelen en dergelijke. Wie weet is RTV wel net zo leuk, ik zal het zien!

Het studentenhuis waarin ik woon is heel beschaafd. De afwas wordt vrijwel elke avond gedaan, het toilet min of meer elke week geboend. We eten gezond en de frituur is nog niet aan geweest sinds ik hier woon. In dat opzicht lappen we elk cliché over het studentenhuis aan onze laars. Waar we wel goed in zijn is een gigantische berg hand- en theedoeken te laten ontstaan bij de wasmachine. Ook het ooit witte fornuis is inmiddels pastasauskleurig met witte rijststipjes. Mijn huisdier zit in de koelkast, in de vorm van een grote, groene schimmelvlek. Zijn vriendje woont in de fruitschaal bij mijn huisgenoot. Al met al doen we hard ons best om aan het label ‘studentenhuis’ te voldoen.

Elke internetter kent de foto’s van de frauenparkplatz in Duitsland, welke mannen graag aanhalen om de onkunde van vrouwen in ’t verkeer te benadrukken zonder dat er gephotoshopt moet worden. Wat deze mannen vervolgens niet willen weten is dat die speciale parkeerplaatsen gemaakt zijn om vrouwen een veilig gevoel te geven door dicht bij bewaker en uitgang te kunnen parkeren. Als bescherming tegen de man die moeite heeft hem in de broek te houden. Leuk, zo’n vrouwen parkeerplaats en oh, wat een lol hebben we met z’n allen. Jaja, mannen rijden beter...

"Met een vaste plek hoef je nooit meer te zoeken naar je jas!" Klasgenoot M. grijnst om mijn opmerking terwijl hij tussen honderden jassen in de garderobe op zoek is naar de zijne. Ik loop direct naar 'mijn' vaste plekje in de derde rij kapstokken en pluk mijn jas van het haakje. "Nog succes hè!" en ik loop naar buiten, waar het zonnetje stralend nazomert.

Als ik even later mijn jas opvouw om onder de snelbinders te stoppen valt er een briefje uit mijn jaszak. Ik herken het briefje niet en voel in de zakken. Die blijken vol te zitten met briefjes die ik niet herken. Het model klopt, het merkje klopt, de maat klopt. Lang leve de H&M, waar niet alleen ik jasjes vandaan pluk.

Weer binnen hang ik het jasje van een medestudente terug en is het mijn beurt om tussen honderden jassen de juiste vinden...

Het was groot nieuws deze week. Wegens gebrek aan sponsors stond de intocht van Sinterklaas op losse schroeven. Niet de landelijke intocht, maar de plaatselijke Sint van Amsterdam. Spontaan sprongen meerdere partijen in de bres voor de Goedheiligman. De Sponsor Bingo Loterij heeft van de Amsterdamse intocht een goed doel gemaakt in de loterij, Woonmall wordt vereerd met een bezoekje van de Sint zelf. Dit zijn niet de eerste Sinterklaasberichten van dit jaar en het is slechts september. Begin augustus lagen in de Groningse vestiging van supermarktketen Jumbo de kruidnoten in de schappen. Na verontwaardigde reacties en mailingen van een spontaan opgerichte protestgroep gingen de pepernoten weer terug het magazijn in, en terecht.

testtest

Vorige week had ik een beetje zitten prutsen. Vandaar dat er ineens geen logjes meer waren. En mijn hyves vol kwam te staan met logjes uit 2006. Nu is alles weer normaal. Hoop ik.

Geen woongroep meer, maar 'ex-huisgenoten'. M'n kamer is leeg, de sleutels zijn ingeleverd. Geen Switch meer, maar 'Switch-vrijwilliger'. Een nieuwe groep dia's heeft onze plek ingenomen. Ons plekje, ons huis, ons werk, onze collega's. Alles waar we zo van zijn gaan houden in het afgelopen jaar. Op de afscheidsavond hebben we met elkaar heel wat traantjes gelaten. Omdat we van elkaar houden en elkaar gaan missen. Natuurlijk, we zien elkaar nog wel. Maar je kunt niet meer zomaar even bij de ander binnenstappen of met elkaar aan tafel zitten. Ik mis ze.

Tegelijkertijd geniet ik van alles hier in Ede. Een andere kamer, gehalveerd qua oppervlakte, maar ik ben er blij mee en stiekem ook wel trots dat ik zelf een kamer heb gevonden en 't allemaal wel best geregeld heb. Ik geniet van mijn klasgenoten, die net als ik zo enthousiast zijn en zin hebben in de opleiding. Ik geniet er van door de school lopen en langzaam aan mijn weg te vinden zonder verdwalen. Ik geniet van m'n kamer af maken en er achter komen dat ik sommige dingen toch niet heel praktisch heb ingericht. En dat ik toch echt nog een extra bureaulamp wil. Ik geniet gewoon van student zijn en alles wat daar bij hoort.